Tags

Oja, ik ben nog aan het vertellen hoe mijn leven vier jaar geleden plots een totaal andere wending kreeg toen ik hoorde dat ik het syndroom van Usher heb. Daarover later meer. Ik moet nu eerst bijkomen van mijn derde ritssluiting. De kleinste tot nu toe, dus hopelijk ook de laatste…

Voor de zomer vond mijn tennislerares ( ja, ik heb Usher maar ik kan nog best tennissen hoor), dat mijn klier in mijn hals zo dik was. Nadatvik meerdere meningen had verzameld ben ik toch maar naar de huisarts gegaan en ja, dan kom je zo in de medische molen. De KNO arts vond het ook dik, na een echo en een foto wilde hij toch een punctie. Dat deed zo verschrikkelijk veel pijn dat ik in een zweetbad wakker werd. Ik was flauwgevallen….omdat de beste man niet genoeg weefsel had, moest het nog een keer.

Jullie kennen me niet, maar in mijnleven lijktntot nu toe nooit iets meteen goed of vanzelfsprekend te gaan. Er is altijd wel iets, dat is ook een van de redenen waarom ik ben gaan bloggen. Ik moet het kwijt en als ik het tegen anderen vertel komt het zo zwaarmoedig over en zo bedoel ik het niet. Dan maar lekker op papier!

de tweede keer ging goed en het weefsel zou worden getest op kwaadaardige cellen en op het syndroom van sjogren…ooit van gehoord? Ik ook niet. En nu?